به گزارش جام کوردی، ابراهیم مرادی، بازیگر و طنزپرداز کرمانشاهی، در گفتوگو با جام کوردی با انتقاد از وضعیت فرهنگی استان گفت: بیتوجهی و کمکاری مسئولان در حوزه فرهنگ و هنر باعث شده صداوسیمای کرمانشاه به لحاظ تصویر کهنه، از نظر مخاطب تهی و در زمینه تولید محتوا ضعیف شود. او تأکید کرد که ظرفیتهای عظیم فرهنگی و هنری کرمانشاه در سایه تصمیمگیریهای غلط و سلیقهای نادیده گرفته شده و هشدار داد اگر فکری برای این وضعیت نشود، فرصتهای ارزشمندی از دست خواهد رفت. حاصل گفتگوی جام کوردی با این چهره هنری را بخوانید:
-لطفا بیشتر از خودتان بگویید؛ اولین جرقههای بازیگری و طنز برای شما از کجا و چه زمانی آغاز شد؟
من در محله دولتآباد به دنیا آمدم. دوران راهنمایی در مدرسه سیدجمالالدین اسدآبادی معلمی داشتیم به نام آقای کمانگر که گروه نمایشی تشکیل داده بود و من هم عضو آن شدم؛ این اولین تجربه جدی من در نمایش بود. بعدها در دبیرستان هم کار تئاتر را ادامه دادم، اما محدود به مدرسه بود. سال ۱۳۸۰ دوستی داشتم به نام عارف روستایی که پدرش از شاهنامهخوانهای معروف بود. او وقتی علاقه من به تئاتر را دید، من را به استاد حواس پلوک ـ یکی از نامداران عرصه تئاتر استان ـ معرفی کرد و اولین کار حرفهای خود را با ایشان تجربه کردم. پس از آن بسیار تلاش کردم تا به تهران بروم و بیشتر دیده شوم، اما ازدواج و مشکلات زندگی سبب شد در کرمانشاه بمانم. با این حال هنوز معتقدم استعداد بازیگران کرمانشاهی به حدی است که اگر بستر برایشان فراهم شود میتوانند نوید محمدزادهها، هوتن شکیباها و فرهاد اصلانیهای آینده باشند و در جشنوارههای بینالمللی بدرخشند.
-همه مردم با «هوش برتر» ارتباط گرفتند. ایده این کار از کجا شکل گرفت؟
سال ۱۳۷۰ بود که مهران مدیری در برنامه «ساعت خوش» طرحی با الگوی «یک مجری و سه شرکتکننده» را اجرا کرد که برداشتی تازه از مسابقه «هفته» منوچهر نوذری بود. بعدها این ایده در استانها هم اجرا شد. در کرمانشاه این فکر به ذهن سعید زندی ـ هنرمندی تمامعیار ـ رسید و ما هم آن را عملی کردیم. مسابقه «هوش برتر» روزبهروز پختهتر شد. نسخه کردی آن با استقبال فراوان مردم مواجه شد و همین باعث شد شبکه ایرانکالا سفارش ۳۳ قسمت به زبان فارسی کرمانشاهی بدهد. بعدها حتی شبکه نسیم و شبکه سه نیز سفارش تولید صد قسمت طنز دادند که بخشی از آن در زیر بمباران جنگ ۱۲ روزه ضبط شد و قرار است بهزودی پخش شود.
-چرا طنز را اینقدر دوست دارید؟
هدف من همیشه این بوده که مردم شاد باشند و بخندند. در شرایطی که مردم فشارهای اقتصادی زیادی را تحمل میکنند، خنده برایشان حیاتی است. طنز زبانی شیرین برای گفتوگو با مردم است؛ هم میتواند آنها را بخنداند و هم تلنگری برای فکر کردن باشد. طنز واسطهای میان مردم و قدرت است تا درد دل مردم را به گوش مسئولان برساند.
-در مسیر برنامههایتان با چه مشکلاتی مواجه هستید؟
بزرگترین مشکلات ما حسادتها و کارشکنیهاست. متأسفانه گاهی برخی تلاش میکنند هنرمندان را به حاشیه بکشانند. از طرف دیگر نبود اسپانسر، نویسنده و کارگردان خوب هم مانع بزرگی است. امروز کمتر کتاب خوانده میشود و فضای مجازی هم باعث شده افرادی بدون هنر واقعی مشهور شوند. من دوست دارم در کنار طنز، نقشهای جدی تاریخی مثل یارمحمدخان یا سردار سنجابی را هم بازی کنم، اما مشکل مالی و نبود حمایت، مانع بزرگی است.
-آیا بازتاب کارهایتان را در جامعه میبینید؟
بله، همیشه. از کودکان تا سالمندان به ما انرژی مثبت میدهند و درباره کارها صحبت میکنند. همین بازخوردها بزرگترین انگیزه من است که بخشی از لحظات مردم را شاد کنم.
-کار برای مردم چقدر برایتان ارزشمند است؟
مهمترین راز ماندگاری بزرگان تاریخ این بوده که برای مردم کار کردهاند؛ از فردوسی گرفته تا سعدی و حافظ. من هم اعتقاد دارم هنرمند برای خدمت به مردم به دنیا میآید. بزرگترین لذت من خلق آثاری است که مردم را خوشحال کند.
-خودتان کدام کارتان را بیشتر دوست دارید؟
بیتردید «هوش برتر» بهترین کار من بوده است. البته بعد از پخش سری صدقسمتی، پرونده این برنامه بسته میشود و به کارهای تازهتری فکر خواهم کرد.
-حرف نگفتهای که برای مسئولان دارید چیست؟
من به همه مسئولین میگویم که زنگ خطر بیبرنامگی و کمکاری در عرصه فرهنگ سالهاست که به صدا درآمده است. من صداوسیمای کرمانشاه و اداره ارشاد و تمام کسانی که میتوانستند کار فرهنگی درست انجام بدهند و ندادند را مقصر میدانم. وقتی صداوسیمای کرمانشاه را با استانهای مجاور مقایسه میکنم، میبینم خیلی عقب هستیم. آن هم کرمانشاهی که در عرصههای مختلف فرهنگی و ورزشی همیشه در صدر بوده، ولی امروز قربانی سیاستهای مندرآوردی و خودسانسوریهای بیمورد شده است. افرادی در طی این سالها با تصمیمگیریهای غلط باعث شدهاند که صداوسیمای کرمانشاه به لحاظ تصویری کهنه، از نظر مخاطب تهی و از حیث تولید محتوا ضعیف شود. من با جرأت میگویم از هر ده نفر کرمانشاهی، ۹ نفر صداوسیمای کرمانشاه را نگاه نمیکنند.صداوسیما باید جایی برای معرفی فرهنگ، ادبیات، موسیقی و تمام داشتههای ارزشمند استان باشد که متأسفانه نیست و سلیقهای عمل میکند. به نظر من باید بزرگان فرهنگی جلساتی تشکیل دهند و به مسئولان بگویند که ما کرمانشاهیها صاحب تفکر، تاریخ، ادبیات و فرهنگی غنی هستیم و آنچه از کرمانشاه معرفی میشود، آن چیزی نیست که کرمانشاه واقعاً دارد. به امید روزی که کرمانشاه به ابهت، شهرت و جایگاه اصلی خود برگردد و بدانند که کرمانشاه، شهر صلح، شهر شادی و شهر «سنگ و رنگ و دنگ» است. به امید کرمانشاهی سربلند همچون بیستون و پراو.
گفتگو-رضا جمشیدی
۱۴۰۴/۱۰۵