جام کوردی - دکتر عبدالرحمان محمد از اساتید دانشگاهی در اقلیم کردستان تصریح کرد: مشکل حکمرانی کردی با جامعه خود میباشد پیش از آنکه غیرکرد متهم شود. هرگاه احزاب و جریانهای کردستانی تحرکی انجام میدهند، منتظر همراهی شهروندان و ارائه خدمات از سوی شهروندان به آنها میباشند و این در حالی است که باید رهبران قیام برای شهروندان و جامعه قربانی دهند.
دکتر عبدالرحمان محمد استاد دانشگاه حلبچه در گفتگوی اختصاصی با جام کوردی، درباره انتقاد سیاسیون و افکار عمومی کردستانی که از خیانت کشورهای دوست به کردها میگویند، گفت؛ این سوالی مهم، بزرگ و همیشگی است و تاکنون پاسخ جامع و کاملی به آن داده نشده و یا پاسخی واقعی که تبلور واقعیات باشد دریافت نکرده است. این درد بزرگی است و درباره درمان آن سخنی گفته نشده است و یا در زمان و مکان خود به کار گرفته نشده. در ارتباط با موضوع خیانت دوستان باید گفت که این ناشی از خوش باوری کردهاست که همیشه شاهد آن بوده ایم و این نتیجه بحران فکری، سیاسی، نظامی، اقتصادی، روانی و اجتماعی کردها میباشد.
این استاد دانشگاه در اقلیم کردستان در ادامه خاطرنشان ساخت، طی صد سال گذشته هرگاه کرد در یک منطقه جغرافیایی خاص حاکمیت را در دست گرفته و تصمیم گیرنده بوده، نتوانسته مدل قابل قبول و موفقی ارائه دهد که هم مردم کرد و هم دیگران را با آن همراه نماید، بلکه خلاف این ثابت شده است. حاکمیت کردی موجبات مصائب و مشکلات مادی و معنوی برای تمامی مناطق تحت حاکمیت کرد را به وجود آورده است.
دکتر عبدالرحمان محمد استان کرکوک را به عنوان مثال مطرح کرد که چند سال تحت حاکمیت کردها بود و گفت کە پس از گذشت چند سال که حاکمیت دولت مرکزی عراق به این مناطق بازگشت، ساکنان کرد شکرگزاری میکردند که قدرت و حاکمیت کردها در آن مناطق باقی نمانده است و بار دیگر تحت سلطه غیر کرد قرار گرفته اند. به همین دلیل هر پروژه سیاسی که مورد پسند و تایید مردم نباشد و اقشار و گروههای مختلف مردمی از آن حمایت نکنند بدون شک کارنامه موفقی نخواهد داشت و در نهایت موجب خلاء سیاسی و مدیریتی خواهد شد و پایان خواهد یافت.
دکتر عبدالرحمان به احزاب حاکم کردهای سوریه نیز اشاره کرد و و گفت طی ۱۰ سال حکمرانی کردها در سوریه به ویژه در مناطقی که عربی بودند، شاهد حکمرانی غیر قابل قبول و بدی از سوی آنها بودیم، یکی از وجوه منفی این حکمرانی آن بود که جریانهای حاکم دارای ایدئولوژی و برنامهای بودند که هیچ سنخیتی با فکر و اخلاق و عادات اجتماعی این مناطق نداشت و تعاملی بر خلاف انتظار ساکنان آن مناطق را داشتند.
همچنین به تجربه سالهای ۱۹٧۰ تا ۱۹۷۴ در عراق اشاره کرد که در آن جریانهای حاکم کردی کنترل و مدیریت مناطق حلبچه را در دست داشتند و گفت هم اکنون نیز آنهایی که از آن دوران در قید حیات هستند نقل میکنند که جریان شورشی حاکم در آن زمان نتوانستند شهروندان منطقه را از خود راضی کنند، برعکس، موجب ایجاد خسارات مادی و معنوی برای منطقه شدند.
به عقیده این استاد دانشگاه حلبچه، مشکل حکمرانی کردی با جامعه خود میباشد پیش از آنکه غیرکرد متهم شود. وی گفت هرگاه احزاب و جریانهای کردستانی تحرکی انجام میدهند منتظر همراهی شهروندان و ارائه خدمات از سوی شهروندان به آنها میباشند و این در حالی است که باید رهبران قیام برای شهروندان و جامعه قربانی دهند.
دکتر عبدالرحمان محمد تصریح کرد، آنهایی که پیشینه مبارزات مسلحانه در کوهستان را داشتند زمانی که زمام امور را در شهرها در دست گرفتند، فداکاری و قربانی دادن مردم را از یاد بردند و به آنها وفادار نماندند و کارنامهای بر خلاف معیارهای انسانی و اسلامی و انقلابی داشتند و مدل ناپسندی از حاکمیت را ارائه دادهاند. کارنامهای داشته اند که دیگر مردم و شهروندان تحت حاکمیت آنها به انقلاب و قیام و ایجاد تغییرات نیندیشند.