به گزارش جام کوردی، نخستین ریشه این وضعیت را باید در اقتصاد تکپایه و وابسته به بودجههای دولتی جستوجو کرد. سهم بالای اشتغال دولتی، پروژههای مقطعی و نبود سرمایهگذاری پایدار بخش خصوصی باعث شده بازار کار استان شکننده و ناپایدار باشد.
هر زمان تزریق منابع کاهش یافته، بیکاری دوباره اوج گرفته است و کرمانشاه هنوز نتوانسته یک موتور اقتصادی قدرتمند و مستقل برای خود تعریف کند.
دومین مسئله، ضعف در تکمیل زنجیره ارزش است. استان ما در حوزههایی مانند کشاورزی، مرز، صنایع معدنی، گردشگری و حتی تجارت با عراق مزیت جدی دارد، اما بیشتر در سطح خامفروشی یا تجارت واسطهای باقی مانده است!
وقتی صنایع تبدیلی، بستهبندی صادراتی و برندینگ منطقهای شکل نگیرد، اشتغال پایدار هم ایجاد نمیشود.
سومین عامل، گسست بین آموزش و بازار کار است. دانشگاهها و مراکز آموزشی سالانه هزاران فارغالتحصیل تحویل میدهند، اما مهارت متناسب با نیاز بازار، کارآفرینی و آموزشهای فنی هدفمند به اندازه کافی تقویت نشده است. نتیجه این وضعیت، انباشت نیروی تحصیلکرده جویای کار بدون مهارت کاربردی است.
چهارمین موضوع، مدیریت جزیرهای و نبود نقشه راه واحد اشتغال است. هر دستگاهی برنامهای جداگانه ارائه میدهد، اما انسجام راهبردی برای تمرکز بر چند پیشران اصلی دیده نمیشود.
تا زمانی که استان بر چند محور مشخص مثل تجارت مرزی، صنایع صادراتمحور، گردشگری سلامت و منطقه آزاد، متمرکز نشود، پراکندگی تصمیمات ادامه خواهد داشت.
اما راهکار چیست؟ نخست، تعریف یک سند عملیاتی اشتغال با تمرکز بر اقتصاد مرزی و صادرات به عراق نیاز است.
کرمانشاه بهدلیل موقعیت جغرافیایی میتواند به هاب صادرات غرب کشور تبدیل شود، اما رسیدن به این هدف نیازمند تسهیل تجارت، کاهش بروکراسی و ایجاد زیرساختهای لجستیکی و صنایع پشتیبان است.
دوم، توسعه صنایع کوچک و متوسط صادراتمحور با مشوقهای مالیاتی و تسهیلات هدفمند؛ نه وامهای مقطعی، بلکه حمایت مشروط به ایجاد شغل واقعی و پایدار.
سوم، سرمایهگذاری جدی در گردشگری و گردشگری سلامت. این بخش میتواند اشتغال خدماتی گسترده ایجاد کند؛ از هتل و حملونقل تا خدمات درمانی و صنایع دستی.
چهارم، اصلاح نظام آموزشی و مهارتی و پیوند واقعی دانشگاه با صنعت و بازار.
و نهایتاً، ثبات مدیریتی و پاسخگویی شفاف؛ هر سال باید اعلام شود چند شغل پایدار واقعی ایجاد شده است، نه صرفاً بر آماردهی تمرکز کنیم.
بیشک کرمانشاه مزیتهای بسیاری دارد اما فقدان تصمیمهای جسورانه، تمرکز راهبردی و اجرای پیگیرانه مانع تغییر شرایط شده است.
لذا تا زمانیکه اصلاحات ساختاری جای درمانهای مقطعی را نگیرد، آمار بیکاری با اندکی کاهش یا افزایش، هر سال تکرار میشود و تغییر اساسی در واقعیت زندگی جوانان استان مشاهده نخواهد شد.
اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۴/۱۰۱