در این گزارش آمده است که ایالات متحده هنوز از نظر نظامی در سوریه متعهد است، اما با ظرفیتی محدود و به طور فزایندهای شکننده، و تعداد کمی از نیروهای آمریکایی با شرکای محلی هماهنگ هستند و عمدتاً بر مقابله با داعش و جلوگیری از بازگشت آن متمرکز هستند.
شورا توضیح داد که مأموریت ایالات متحده در سوریه تنها به مبارزه با «تروریسم» محدود شده است، بدون یک استراتژی ملی جامع، و چارچوب سیاسی فاقد هدف مشخصی فراتر از شکست مداوم داعش است. این وضعیت در بحبوحه بحثهای مکرر در واشنگتن در میان دولتها و کنگره در مورد مدت زمان، مبنای قانونی و ارزش استراتژیک این مأموریت، همچنان ادامه داشته است.
این گزارش تأکید میکند که هفته گذشته ایالات متحده از پایگاه التنف در نزدیکی مرز سوریه-عراق-اردن عقبنشینی کرد و کنترل آن را به دولت موقت واگذار کرد.
شورا تأکید کرد که جنگها به ندرت به دلیل خستگی پایان مییابند و خطر نه تنها در خروج ایالات متحده از سوریه، بلکه در ترک در زمان نامناسب نیز نهفته است که میتواند راه را برای فروپاشی مشابه لیبی هموار کند.
در این گزارش اشاره شده است که سوریه در حال حاضر لیبی نیست - درگیریهای سیاسی، زمانبندی و نتایج متفاوت است - اما مقایسهها به دلیل خطرات ساختاری که فروپاشی لیبی آشکار کرد، ادامه دارد.
دلایلی برای احتیاط و امید وجود دارد: خشونت از اوج خود کاهش یافته است، دیپلماسی منطقهای با احتیاط از سر گرفته شده است، برخی مناطق از ثباتی برخوردارند که قبلاً غیرقابل تصور بود، برخی از پناهندگان در حال بازگشت هستند و کشورهای خلیج فارس در حال بررسی تلاشهای بازسازی و ادغام مجدد هستند.
سوریه شبکهای شکننده از نهادهای دولتی، مرزهای مشخص و جمعیتی عادتکرده به اقتدار مرکزی را حفظ کرده است که چارچوبی را فراهم میکند که میتواند از ثبات پشتیبانی کند، هرچند تضمینی دائمی نیست.
شورای آتلانتیک در مورد داعش خاطرنشان کرد که شکست منطقهای آن در مارس ۲۰۱۹، با سقوط آخرین دژ آن در الباغوز توسط نیروهای دموکراتیک سوریه، یک دستاورد واقعی بود. با این حال، برچیدن خلافت به معنای نابودی «سازمان» نیست، سازمانی که همچنان غیرمتمرکز است و در سلولهای کوچک سیار فعالیت میکند و از شکافهای بین مقامات رقیب سوءاستفاده میکند و به ترور، بمبگذاری، فرار از زندان و اخاذی در مناطقی که اختیار مستقیم ندارند، متکی است.
شورا هشدار داد که سوریه با همان خطراتی روبرو است که لیبی با آن مواجه است، جایی که گروههای افراطی از شکافهای بیحکومتی سوءاستفاده کردند. شکست لیبی ناشی از رقابت بین جناحهای مسلح، نهادهای ملی ضعیف و فقدان یک انحصار توافقشده بر سر زور بود.
این گزارش نتیجه گرفت که اجتناب از سناریویی مانند لیبی در سوریه مستلزم جنگهای طولانی مدت نیست، بلکه مستلزم توالی دقیقی از مراحل است: یکپارچهسازی امنیت قبل از خروج، اطمینان از اینکه نهادهای مشروع مسئولیت را بر عهده میگیرند، هماهنگی بازیگران منطقهای حول محور مهار به جای رقابت و اشاره به اینکه خروج زودهنگام اغلب خطرات را به بازیگران ضعیفتر منتقل میکند و در نهایت ممکن است به خود ایالات متحده بازگردد.