واقعیت این است که در ایران و بسیاری از کشورهای منطقه، عنوان «شهرهای خواهرخوانده» گاهی بیش از آنکه یک پروژه توسعهای باشد، به یک عنوان تشریفاتی تبدیل شده است. مراسمی برگزار میشود، تفاهمنامهای امضا میشود، چند عکس یادگاری گرفته میشود و پس از چند ماه، همه چیز به دست فراموشی سپرده میشود. نتیجه آنکه نه شهروندان تغییری احساس میکنند و نه روابط اقتصادی و فرهنگی وارد مرحلهای تازه میشود.
کرمانشاه و سلیمانیه اما ظرفیت متفاوتی دارند. این دو شهر برخلاف بسیاری از نمونههای مشابه، صرفاً یک رابطه نمادین ندارند. هزاران نفر میان دو سوی مرز رفتوآمد میکنند، بازارهای دو شهر به هم وابستهاند، گردشگری درمانی و تجاری میان آنها جریان دارد و اشتراکات فرهنگی عمیقی وجود دارد. بنابراین اگر قرار است خواهرخواندگی معنا داشته باشد، باید به پروژههای مشخص و قابل اندازهگیری منجر شود.
برگزاری نمایشگاههای دائمی صنایع دستی، ایجاد مسیرهای مشترک گردشگری، تسهیل سرمایهگذاری بخش خصوصی، تبادل دانشجویان و هنرمندان، برگزاری هفتههای فرهنگی، توسعه پروازها و حملونقل، حمایت از تجارت مرزی و حتی همکاری میان اتاقهای بازرگانی، اقداماتی هستند که میتوانند به این عنوان هویت واقعی ببخشند. در غیر این صورت، خواهرخواندگی تنها یک نام خواهد بود؛ نامی زیبا اما بیاثر.
امروز فرصت مناسبی پیش روی کرمانشاه و سلیمانیه قرار گرفته است. مردم دو شهر بیش از هر زمان دیگری به همکاریهای واقعی نیاز دارند. موفقیت این طرح نه با امضای یک سند، بلکه با تعداد پروژههایی سنجیده میشود که پس از آن اجرا خواهند شد. خواهرخواندگی زمانی ارزشمند است که مردم نتیجه آن را در زندگی روزمره، اقتصاد، گردشگری و فرهنگ ببینند؛ وگرنه یک عنوان دیگر به مجموعه عناوین فراموششده اضافه خواهد شد.
اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۵/۱۰۱