به گزارش جام کوردی- قصرشیرین در روزهای پیش از ۳۱ شهریور، نشانه‌های یک درگیری بزرگ را دیده بود؛ حمله به مناطق مرزی، ناامنی و بمباران، زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داده بود.
با آغاز رسمی جنگ نیز این شهر خیلی زود به یکی از نخستین میدان‌های اصلی نبرد تبدیل شد؛ شهری که مردمانش ماندند، مقاومت کردند و سرانجام ناچار به ترک خانه‌هایشان شدند!
آنچه بر قصرشیرین گذشت، فقط ویرانی ساختمان‌ها نبود. جنگ، یک شهر را از مردمش گرفت؛ خانواده‌هایی آواره شدند، عزیزانی از دست رفتند و زندگی عادی برای سال‌ها از این جغرافیا فاصله گرفت.
با این حال، قصرشیرین در روایت دفاع مقدس فقط یک شهر اشغال‌شده و ویران‌شده نیست؛ نامش با مقاومت، ایستادگی و بازگشت گره خورده است.
شاید مهم‌ترین تصویر امروز قصرشیرین، همین تضاد باشد؛ جایی که زمانی صدای گلوله و بمباران شنیده می‌شد، امروز مسیر رفت‌وآمد زائران و تجارت ایران و عراق است.
فعالیت مرزهای خسروی و پرویزخان که نشان می‌دهد زندگی توانسته است دوباره در این مرز جریان پیدا کند، بی‌آنکه حافظه جنگ از میان برود.
۳۱ شهریور امسال می‌توان به قصرشیرین نگاه کرد و دید که جنگ نتوانست این شهر را از جغرافیای ایران حذف کند.
قصرشیرین دوباره ساخته شد، مردمش برگشتند و مرزهایش دوباره به مسیر زندگی تبدیل شد؛ اما دیوارهای زخمی، خاطرات نسل‌های گذشته و نام شهدای این دیار همچنان یادآوری می‌کنند که این شهر، یکی از نخستین قربانیان جنگ و یکی از ماندگارترین نمادهای ایستادگی در غرب کشور است.
قصرشیرین را باید به یاد آورد؛ نه فقط برای آنچه بر سرش آمد، بلکه برای آنکه ببینیم یک شهر مرزی چگونه پس از جنگ، غیورانه دوباره زندگی را از نو آغاز کرد.
اختصاصی جام کوردی
۱۴۰۵/۱۰۱