جام کوردی ـ در روزهایی که برخی رسانه‌ها و چهره‌های سیاسی خارج از ایران از «مسلح کردن مردم ایران» سخن می‌گویند، شاید بد نباشد یک سؤال ساده از آنان پرسیده شود: آیا تاریخ این سرزمین را خوانده‌اید؟
در یکی از گزارش‌های منتشرشده در ایران اینترنشنال نیز موضوع مسلح کردن مردم ایران مطرح شده است؛ ایده‌ای که در سال‌های گذشته نیز از سوی برخی چهره‌های سیاسی و رسانه‌ای خارج از کشور تکرار شده است.
اما پاسخ مردم ایران به چنین نسخه‌هایی را می‌توان در تاریخ معاصر همین سرزمین جست‌وجو کرد.
مردم ایران در طول هشت سال جنگ ایران و عراق، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب، در برابر تجاوز خارجی ایستادند. اقوام و طوایف مختلف ایرانی، با وجود تفاوت‌های زبانی، فرهنگی و جغرافیایی، در دفاع از سرزمین خود در کنار یکدیگر قرار گرفتند.
کرمانشاه، گیلانغرب، قصرشیرین، خرمشهر، آبادان، سوسنگرد و بسیاری از شهرها و روستاهای ایران، تنها نام‌هایی روی نقشه نیستند؛ هر کدام بخشی از حافظه تاریخی مقاومت مردم ایران‌اند.
در گیلانغرب، روایت فرنگیس حیدرپور همچنان یکی از نمادهای مقاومت مردم عادی در روزهای نخست جنگ است؛ زنی کُرد از منطقه گیلانغرب که در جریان حمله نیروهای عراقی، با یک تبر به مقابله با نیروهای دشمن پرداخت و بنا بر روایت‌های منتشرشده، یک نیروی عراقی را کشت و دیگری را به اسارت گرفت.
این داستان فقط داستان یک زن نیست؛ داستان مردمی است که وقتی جنگ به خانه و روستایشان رسید، منتظر نسخه‌نویسی رسانه‌های خارجی نماندند.
مردم ایران در آن هشت سال، با امکاناتی بسیار متفاوت از امروز، هزینه سنگینی برای دفاع از سرزمین خود پرداختند. زنان و مردان، روستاییان و شهرنشینان، عشایر و اقوام مختلف، هر کدام به شکلی در دفاع از کشور نقش داشتند.
بنابراین اگر امروز رسانه‌ای در خارج از مرزها تصور می‌کند با چند جمله درباره «مسلح کردن مردم ایران» می‌تواند برای جامعه ایران نسخه بنویسد، شاید لازم است یک بار دیگر به تاریخ این کشور نگاه کند.
مردم ایران نیاز ندارند کسی از هزاران کیلومتر آن‌سوتر به آنها بگوید چگونه از سرزمینشان دفاع کنند.
ایران مردمی دارد که تجربه جنگ را با گوشت و پوست خود لمس کرده‌اند؛ مردمی که تجاوز خارجی را فراموش نکرده‌اند و می‌دانند دفاع از خانه و سرزمین، موضوعی نیست که یک شبکه تلویزیونی در لندن یا هر پایتخت دیگری برای آن تصمیم بگیرد.
پاسخ مردم ایران به هر متجاوز، در درجه نخست، پاسخ یک ملت است؛ ملتی متکثر، با اقوام و فرهنگ‌های گوناگون، اما با یک سرزمین مشترک.
شاید همین واقعیت، روشن‌ترین پاسخ به کسانی باشد که از بیرون ایران برای مردم ایران نسخه می‌پیچند:
ایران را از پشت میزهای رسانه‌ای نمی‌توان شناخت؛ ایران را باید در تاریخ گیلانغرب، در مقاومت خرمشهر، در روستاهای مرزی و در خاطره مردمی دید که روزهای سخت جنگ را زندگی کرده‌اند.
تاریخ نشان داده است که مردم ایران در برابر تجاوز، منتظر دعوت دیگران نمانده‌اند؛ خودشان ایستاده‌اند.
این، پاسخ تاریخ ایران به نسخه‌های رسانه‌ای امروز است.