امید جاف یادآور شد که در ۹ آوریل ۲۰۰۳، نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات متحده و بریتانیا، به بهانه‌های واهی مبنی بر وجود «سلاح‌های کشتار جمعی»، به خاک عراق تجاوز کردند. او تصریح کرد که پس از گذشت بیش از ۲۳ سال، گزارش‌های رسمی سازمان ملل متحد ثابت کرده است که تمام آن ادعاها پوچ بوده و هیچ‌گونه سلاحی از آن نوع وجود خارجی نداشته است.
این تحلیلگر حقوقی به قطعنامه ۱۴۸۳ شورای امنیت سازمان ملل (مصوب ۲۲ مه ۲۰۰۳) اشاره کرد؛ قطعنامه‌ای که به‌صراحت ایالات متحده و بریتانیا را به‌عنوان «نیروی اشغالگر» به رسمیت شناخت و وظایف و مسئولیت‌های آنان را تعیین کرد؛ موضوعی که حتی کوفی عنان، دبیرکل وقت سازمان ملل، نیز بر آن تأکید داشت.
جاف در پاسخ به این پرسش که «آیا نیروهای ائتلاف به مسئولیت‌های قانونی خود عمل کردند؟»، گفت: «خیر! آنچه پس از ۲۳ سال از این قطعنامه حاصل شد، تنها ویرانی زیرساخت‌های اقتصادی و خدماتی، فروپاشی نهادهای دولتی و ارتش عراق و ایجاد خلأ امنیتی بود. سیاست‌های اشتباه آمریکا زمینه‌ساز ظهور گروه‌های تندرو، تشکیل داعش و شعله‌ور شدن جنگ داخلی شد که سرمایه‌های انسانی، علمی و تکنولوژیک عراق را نابود کرد. امروز عراق به میدان مین‌گذاری‌شده‌ای از تنش‌های قومی و مذهبی تبدیل شده که امپریالیسم آن را کاشته است.»
این تحلیلگر سیاسی همچنین خاطرنشان کرد که پس از تمامی این ویرانی‌ها، ائتلاف به رهبری آمریکا اکنون تصمیم به عقب‌نشینی گرفته و عراقِ زخمی را به حال خود رها کرده است؛ عراقی که برای بازگشت به شرایط پیش از اشغالگری در سال ۲۰۰۲، به بیش از ۲۳ سال زمان نیاز دارد.
در بخش دیگری از این گفت‌وگو، امید جاف تأکید کرد که راهکار واقعی در دستان هیچ نیروی خارجی یا غربی نیست؛ بلکه ملت عراق و رهبری دلسوز و ملی باید این نقشه راه را اجرایی کنند:
حاکمیت ملی: همه گروه‌ها باید دولت را به‌عنوان تنها مرجع قانونی و صاحب اقتدار به رسمیت بشناسند و از وفاداری حزبی پرهیز کنند؛ همچنین انحصار سلاح باید تنها در اختیار ارتش قانونمند و نهادهای رسمی دولت باشد.
پایان دادن به سیاست‌های دوگانه: مبارزه با نفاق و دوقطبی‌های فرقه‌ای که میراث اشغالگران برای جامعه عراق بوده است.
مدیریت ثروت ملی: تخصیص درآمدهای نفتی و ثروت‌های ملی برای رفاه ملت عراق، نه برای منافع حزبی و دستورکارهای زیان‌بار خارجی.
بنیان‌گذاری دولت مقتدر: ساختن کشوری قدرتمند که در آن تمامی مؤلفه‌های اصیل عراقی - اعم از عرب، کرد، ترکمن، شیعه، سنی و مسیحی - در آسایش و کرامت زندگی کنند.
امید جاف در پایان سخنان خود تأکید کرد: «اجرای این گام‌ها، تنها راه حقیقی برای جبران خسارت‌های ۲۳ سال اشغالگری و آشوب‌طلبی آمریکا و ساختن آینده‌ای است که شایسته حاکمیت کامل ملت عراق باشد.»